ζυγόν
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
Grec ancien [modifier]
Étymologie
- De l’indo-européen commun *yugóm, qui a également donné jŭgum en latin, युग yuga en sanskrit, *jьgo en proto-slave, 𐌾𐌿𐌺 juk en gotique, ġeoc en anglo-saxon (→ voir yoke en anglais moderne), et 𒄿𒌑𒃷 iúkan en hittite.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | Duel | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Nominatif | τὸ | ζυγόν | τὰ | ζυγά | τὼ | ζυγώ |
| Vocatif | ζυγόν | ζυγά | ζυγώ | |||
| Accusatif | τὸ | ζυγόν | τὰ | ζυγά | τὼ | ζυγώ |
| Génitif | τοῦ | ζυγοῦ | τῶν | ζυγῶν | τοῖν | ζυγοῖν |
| Datif | τῷ | ζυγῷ | τοῖς | ζυγοῖς | τοῖν | ζυγοῖν |
ζυγόν, zugόn /zdy.ˈɡon/ neutre
- Tout ce qui sert à joindre deux objets ensemble.
- (Par suite) tout objet accouplé.
Dérivés
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, 1901, Hachette
- Alphonse Dain, Jules-Albert de Foucault, Pierre Poulain, Grammaire grecque Éloi-Jules Ragon, éditions Jean de Gigord, Paris, 1952