ξανθός

Grec

Étymologie

Du grec ancien.

Adjectif

cas	singulier
	masculin		féminin		neutre
nominatif	ο	ξανθός	η	ξανθή	το	ξανθό
génitif	του	ξανθού	της	ξανθής	του	ξανθού
accusatif	το(ν)	ξανθό	τη(ν)	ξανθή	το	ξανθό
vocatif		ξανθέ		ξανθή		ξανθό
cas	pluriel
	masculin		féminin		neutre
nominatif	οι	ξανθοί	οι	ξανθές	τα	ξανθά
génitif	των	ξανθών	των	ξανθών	των	ξανθών
accusatif	τους	ξανθούς	τις	ξανθές	τα	ξανθά
vocatif		ξανθοί		ξανθές		ξανθά

ξανθός [xanthós] /ksan.ˈθɔs/

1. Blond.

Grec ancien

Étymologie

Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.

Adjectif

Cas	Singulier			Pluriel			Duel
	Masculin	Féminin	Neutre	Masculin	Féminin	Neutre	Masculin	Féminin	Neutre
Nominatif	ξανθός	ξανθή	ξανθόν	ξανθοί	ξανθαί	ξανθά	ξανθώ	ξανθά	ξανθώ
Vocatif	ξανθέ	ξανθή	ξανθόν	ξανθοί	ξανθαί	ξανθά	ξανθώ	ξανθά	ξανθώ
Accusatif	ξανθόν	ξανθήν	ξανθόν	ξανθούς	ξανθάς	ξανθά	ξανθώ	ξανθά	ξανθώ
Génitif	ξανθοῦ	ξανθῆς	ξανθοῦ	ξανθῶν	ξανθῶν	ξανθῶν	ξανθοῖν	ξανθαῖν	ξανθοῖν
Datif	ξανθῷ	ξανθῇ	ξανθῷ	ξανθοῖς	ξανθαῖς	ξανθοῖς	ξανθοῖν	ξανθαῖν	ξανθοῖν

ξανθóς, ή, όν. [xanthós] /ksan.ˈtʰos/

1. Jaune, jaunâtre.
2. Blond, d'un rouge doré, fauve.

Références

• Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, 1901, Hachette