τέλειος

Voir aussi ce mot : τέλεος

Grec

Étymologie

Du grec ancien.

Adjectif

cas	singulier
	masculin		féminin		neutre
nominatif	ο	τέλειος	η	τέλεια	το	τέλειο
génitif	του	τέλειου	της	τέλειας	του	τέλειου
accusatif	το(ν)	τέλειο	τη(ν)	τέλεια	το	τέλειο
vocatif		τέλειε		τέλεια		τέλειο
cas	pluriel
	masculin		féminin		neutre
nominatif	οι	τέλειοι	οι	τέλειες	τα	τέλεια
génitif	των	τέλειων	των	τέλειων	των	τέλειων
accusatif	τους	τέλειους	τις	τέλειες	τα	τέλεια
vocatif		τέλειοι		τέλειες		τέλεια

τέλειος (télios) /ˈtɛ.li.ɔs/

1. Parfait.

Grec ancien

Étymologie

Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.

Adjectif

Singulier

Cas	Masculin	Féminin	Neutre
Nominatif	τέλειος	τελεία	τέλειον
Vocatif	τέλειε	τελεία	τέλειον
Accusatif	τέλειον	τελείαν	τέλειον
Génitif	τελείου	τελείας	τελείου
Datif	τελείῳ	τελείᾳ	τελείῳ

Pluriel

Cas	Masculin	Féminin	Neutre
Nominatif	τέλειοι	τέλειαι	τέλεια
Vocatif	τέλειοι	τέλειαι	τέλεια
Accusatif	τελείους	τελείας	τέλεια
Génitif	τελείων	τελείων	τελείων
Datif	τελείοις	τελείαις	τελείοις

Duel

Cas	Masculin	Féminin	Neutre
Nominatif	τελείω	τελεία	τελείω
Accusatif	τελείω	τελεία	τελείω
Génitif	τελείοιν	τελείαιν	τελείοιν
Datif	τελείοιν	τελείαιν	τελείοιν

τέλειος (téleios)

1. (Passif ou intransitif)
   1. De la fin, dernier.
   2. Terminé, achevé, accompli.
   3. À qui rien ne manque.
      1. Achevé, complet.
      2. Sans tache, parfait.
   4. Arrivé à point.
2. (Transitif)
   1. Qui achève, qui complète.
   2. Qui mène à terme, qui accomplit.

Références

• Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, 1901, Hachette
• Alphonse Dain, Jules-Albert de Foucault, Pierre Poulain, Grammaire grecque Éloi-Jules Ragon, 1952, éditions Jean de Gigord, Paris