μάχη

Grec

Étymologie

Du grec ancien μάχη.

Nom commun

Cas	Singulier		Pluriel
Nominatif	η	μάχη	οι	μάχες
Génitif	της	μάχης	των	μαχών
Accusatif	τη(ν)	μάχη	τις	μάχες
Vocatif		μάχη		μάχες

μάχη (mákhi) /ˈma.çi/ féminin

1. Bataille, combat.
   • Η μάχη του Μαραθώνα έγινε το 490 π.Χ.
   • Η μάχη της Κρήτης κατά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο.
   • Πάλι μετατράπηκε το κέντρο της Αθήνας σε πεδίο μάχης.

Grec ancien

Étymologie

De la racine μαχ signifiant « frapper » (→ voir μάχομαι)

Nom commun

Cas	Singulier		Pluriel		Duel
Nominatif	ἡ	μάχη	αἱ	μάχαι	τὼ	μάχα
Vocatif		μάχη		μάχαι		μάχα
Accusatif	τὴν	μάχην	τὰς	μάχας	τὼ	μάχα
Génitif	τῆς	μάχης	τῶν	μάχῶν	τοῖν	μάχαιν
Datif	τῇ	μάχῃ	ταῖς	μάχαις	τοῖν	μάχαιν

μάχη, ῆς (ἡ) [mákê] /ˈma.kʰɛː/ féminin

1. Combat, bataille.
2. Combat singulier, duel.
3. Querelle, dispute.
4. Lutte, effort.
5. Champ de bataille.

Dérivés

• μάχομαι
• μαχητής

Mots dérivés dans d’autres langues

• français : -machie

Références

• Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, 1901, Hachette