πονηρός

Grec

Étymologie

Du grec ancien.

Adjectif

cas	singulier
	masculin		féminin		neutre
nominatif	ο	πονηρός	η	πονηρή	το	πονηρό
génitif	του	πονηρού	της	πονηρής	του	πονηρού
accusatif	το(ν)	πονηρό	τη(ν)	πονηρή	το	πονηρό
vocatif		πονηρέ		πονηρή		πονηρό
cas	pluriel
	masculin		féminin		neutre
nominatif	οι	πονηροί	οι	πονηρές	τα	πονηρά
génitif	των	πονηρών	των	πονηρών	των	πονηρών
accusatif	τους	πονηρούς	τις	πονηρές	τα	πονηρά
vocatif		πονηροί		πονηρές		πονηρά

πονηρός [ponirόs] /pɔ.ni.ˈɾɔs/

1. Malin, rusé.
   • Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού. : Et ne nous soumets pas à la tentation, délivre-nous du mal.

Grec ancien

Étymologie

De πόνος, pόnos (« peine, fatigue »)

Adjectif

Cas	Singulier			Pluriel			Duel
	Masculin	Féminin	Neutre	Masculin	Féminin	Neutre	Masculin	Féminin	Neutre
Nominatif	πονηρός	πονηρά	πονηρόν	πονηροί	πονηραί	πονηρά	πονηρώ	πονηρά	πονηρώ
Vocatif	πονηρέ	πονηρά	πονηρόν	πονηροί	πονηραί	πονηρά	πονηρώ	πονηρώ	πονηρώ
Accusatif	πονηρόν	πονηράν	πονηρόν	πονηρούς	πονηράς	πονηρά	πονηρώ	πονηρά	πονηρώ
Génitif	πονηροῦ	πονηρᾶς	πονηροῦ	πονηρῶν	πονηρῶν	πονηρῶν	πονηροῖν	πονηραῖν	πονηροῖν
Datif	πονηρῷ	πονηρᾷ	πονηρῷ	πονηροῖς	πονηραῖς	πονηροῖς	πονηροῖν	πονηραῖν	πονηροῖν

πονηρός, ά, όν [ponêrόs] /po.nɛː.ˈros/

1. Qui est dans la peine, qui souffre, malheureux, infortuné.
2. Qui est en mauvais état.
   1. De mauvaise qualité, mauvais, défectueux.
   2. Mauvais, méchant, pervers.
   • Kαὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ. : Et ne nous soumets pas à la tentation, mais délivre-nous du mal.
   1. Lâche, bas, vil.
3. Qui cause de la peine, de la fatigue, fatigant, pénible.

Dérivés

• πονηρία

Références

• Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, 1901, Hachette
• Alphonse Dain, Jules-Albert de Foucault, Pierre Poulain, Grammaire grecque Éloi-Jules Ragon, éditions Jean de Gigord, Paris, 1952