brand

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Aller à : Navigation, rechercher
Voir aussi Voir aussi : Brand

Sommaire

[modifier] Français

Origine et histoire de « brand » Étymologie

Du vieux haut allemand brant (« tison ») ; le nom de tison ayant été donné à l’épée par une métaphore facile à comprendre. Voir aussi l’ancien scandinave brandr (« épée »).


Nom commun

Singulier Pluriel
brand brands
/bʁɑ̃/

brand /bʁɑ̃/ masculin

  1. Dans l’armement du Moyen Âge, grosse épée qu’on maniait à deux mains.
    • (xie siècle) Sanglant en ert li branz entresqu’à l’or. (Chanson de Roland, LXXXI)
    • (xiie siècle) Et par maistrie fu ses ver brans fonduz. (Roncisv., page 54)
    • Il tient l’espée, dont bien trenche li brant. (Raoul de C., 178)
    • (xiiie siècle) En son poing [il] tenoit le brant fourbi d’acier. (Berte, XIX)
    • Jà te verras tot detrenchier ; Ne vois-tu ci mon branc d’acier ? (Ren., 21820)
    • (xive siècle) Ançois se defendirent aux bons asserez brans, Tant que de nous occirent trois escuiers vaillans. (Guesclin., 16276)
    • (xvie siècle) Luy secouant au poing un brand armé de cloux, à la poincte d’acier, qui tranchoit des deux bouts. (Pierre de Ronsard, 839)

Traductions

Prononciation Prononciation

[modifier] Mots ou locutions prononcés exactement comme « brand » Homophones

Références Références

[modifier] Afrikaans

Origine et histoire de « brand » Étymologie

Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.

Nom commun

brand /Prononciation ?/

  1. Feu.

Verbe

brand /Prononciation ?/

  1. Brûler.

[modifier] Anglais

Origine et histoire de « brand » Étymologie

De l’anglo-saxon brand, lui-même du proto-germanique *brandoz. Comparer avec le néerlandais brand, l’allemand Brand et le français brand.

Nom commun

Singulier Pluriel
brand
/bɹænd/
brands
/bɹændz/

brand

  1.  (Archaïsme) Tison.
  2. (Archaïsme) (Figuré) Brand, épée.
  3. Marque faite au fer rouge, par exemple sur du bétail.
  4. (Par extension) Marque de commerce.

Verbe

Temps Forme
Infinitif to brand
/bɹænd/
Présent simple,
3e pers. sing.
brands
/bɹændz/
Prétérit branded
/bɹændɪd/
Participe passé branded
/bɹændɪd/
Participe présent branding
/bɹændɪŋ/
voir conjugaison anglaise

to brand transitif

  1. Marquer au fer rouge.
  2. Stigmatiser.
  3. (Par extension) Surnommer.
    • [They] had long been in the habit of branding Noah, in the public streets, with the ignominous epithets of ’leathers’, ’charity’, and the like. (Charles Dickens, Oliver Twist)

Prononciation Prononciation

[modifier] Alsacien

Origine et histoire de « brand » Étymologie

Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.

Verbe

brand /Prononciation ?/

  1. Incendier.

[modifier] Néerlandais

Origine et histoire de « brand » Étymologie

Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.

Nom commun

Singulier Pluriel
Nom brand branden
Diminutif brandje brandjes

brand /Prononciation ?/ masculin

  1. Incendie, feu.
    • Aangestoken brand : Incendie volontaire, incendie criminel.
    • In brand vliegen : S’enflammer, prendre feu, s’embraser.
    • Schade door brand : Dégâts occasionnés, causés par un incendie, dégâts consécutifs à un incendie, dégâts résultant d’un incendie, les dégâts attribuables, imputables à un incendie.
    • Gebied van grote brand : Zone de conflagration.
    • Iemand uit de brand helpen : (Figuré) Tirer quelqu’un de l’embarras, enlever, ôter, tirer une épine du pied de quelqu’un.

Synonymes

Apparentés étymologiques

Outils personnels
Espaces de noms

Variantes
Actions
Navigation
Contribuer
Aide
Boîte à outils
Autres langues